The Chymical Vegas Wedding - European Press

Whisperin' and Hollerin' Review by John Davy

Joe Cassady And The West End Sound'
'The Chymical Vegas Wedding of Joe Cassady and The West End Sound'


- Album: 'The Chymical Vegas Wedding of Joe Cassady' - Label: 'avenue A records'
- Genre: 'Alt/Country' - Release Date: 'Oct 2010'
- 8 out of 10 stars

I've seen New York's Joe Cassady And The West End Sound at Belladrum Festival two years running and absolutely loved 'em each time: 'a classic rock band with a star guitarist' is how I described them and that's pretty much how they come over in a live setting. (see fan video below) I was perplexed that their first two cds didn't have the oomph that they deliver on stage but with the arrival of this, their third album, I guess my view is going to be that they're a band with two characters. Again, the sound on disc tends towards the restrained, lyrical and wistful; you can hear the rock party starting on a few songs, for sure, but they don't catch quite light in the way things do on stage.

This, however, is not a problem because the music on this cd is, I think, something of what Gram Parsons had in mind when he talked about his Cosmic American Music or whatever his phrase was. Fusing elements of country music - there's some pickin' and some twang in there - with a basic rock sensibility, the thing that really makes this band distinctive is Joe Cassady himself. On stage he kind of looks like a trendy college teacher on play day in his cordurouy jacket and hiding a little behind his spectacles and unruly hair. Listen to the words he's singing though and you soon realise that this is a man with a very individual take on life and one who's chronicling the America he finds around him. Questioning all the givens that other people take at face value and wrestling with the dark side of life, he's certainly a man with something to say. As with so many American songsters, Jesus does keep cropping up, but I guess he did for Gram, too. The thing is, with Joe's lyrical preoccupations he could easily have ended up singing solo in coffee bars, just him and his guitar. It seems incongruous that he should have ended up fronting a rock band but it works really well. There's a wry humour in his writing - witness the song 'We All Tour With Elvis' (i.e. on The Great Tour In The Sky) - which works well with the cheerful barroom rock of his band; it's the end of the world as we know it but we'll all feel fine with this lot.

There's a suspicion that he doesn't have too many melodies up his sleeve; some of these songs sound like numbers from previous albums. The same charge has been levelled at much bigger bands, though, and besides Joe's got a wonder guitarist in Shu Nakamura who comes up with no end of joyful instrumental breaks to cover his tracks. With a lot of bands you get a sense of the career trajectory, from breakthrough hit to losing the plot in search of a mature sound. I don't think these guys will have that problem. They kind of sound like they've been around forever and will be around for a long time to come, doing that Joe Cassady thing. As for 'The Chymical Wedding...' , if you want an explanation of the title best check out Joe's tale on his website.

The 47th Problem - European Press

The 47th Problem

A group from New York, and with New York, I don't mean (as normally when speaking of rock), some distant part of the city, but Manhattan, even central Manhattan. This CD's certainly got a fragrance of American imagery, of observations by the experienced and disillusioned vagabond. The music is one part Ryan Adams, one part Tom Waits, alt-country with a way of expression closer to E Street Band than for example Ryan Adams. Also - or am I the only one hearing it? - a narrative melancholic tone reminding of Amazing Rhythmen Aces, as well as of grief, longing and misery.
The title of the album is said to refer to a classic Greek math-problem.
Frank Östergren - Hifi & Musik Magazine-Sweden (Nov 18, 2009)


"He's a beatnik in the wrong decade, with a taste of country rock and urban, brazen, outsider romance. It is as if he wants to be Allen Ginsberg, Paul Westerberg, Waylon Jennings and Keith Richards at the same time. He succeeds surprisingly well."
- Honkey Deluxe Blogspot (Sweden) (May, 2009)

Joe Cassady and the West End Sound
The 47th Problem
Avenue A records
****

It doesn't take a genius to work out that Joe Cassady is a damn fine
musician and an even
better songwriter. Some of the tracks on THE 47TH PROBLEM would stand
scrutiny with the very best of Americana and not be found wanting.
Everything that is great about the album is encapsulated in Willie Mays,
it's engaging, well written, beautifully played and eminently listenable
without being shallow or trite.
And while Willie Mays is not alone on THE 47TH PROBLEM, just a touch too
often
Cassady seems to detach himself from the soul of the songs, Find My way Home
is a little cold as if he had focused more on the mechanics of creating the
song rather than its ability to connect with the listener. What should be a
pleasant experience becomes a slightly forgettable one.
But that said, to his credit, Joe Cassady hasn't offered up any 'cheap
giveaways', the narrative behind every song is strong and none are submerged
in a sea of guitar melody.
There are also more than enough little twists and turns to keep THE 47TH
PROBLEM interesting. It's unavoidable, and not Joe Cassady's fault, but
there are echoes of other country rock artists running through THE 47TH
PROBLEM but they are faint
enough to not matter. The essence and appeal of Joe Cassady is that he is
recognizably country rock without being a mimic.
THE 47TH PROBLEM doesn't reveal its secrets lightly, Heavy Problems for one,
takes a little absorbing but is worth the effort. A voice like Joe
Cassady's,
with an undercurrent of irony can sometimes work against a song, you're
never quite sure what to believe. However, once you've worked through that,
Heavy Problems becomes a jewel in the album's crown.
Joe Cassady and the West End Sound may well divide opinion with THE 47TH
PROBLEM. Not country enough for some and too country for others, such is the
way of things. Personally I think the balance is just about right.
- Maverick Magazine (UK) (May 22, 2009)


Joe Cassady & The West End Sound--The 47th Problem: Who? From where? I'm taken aback and come to think of Amazing Rhythm Aces and so I have to come to terms with the surprise. Can someone tell me how I've been able to miss this band? Tell me!
Frank Ostergren - "Best Right Now"--Rootsy.nu (Sep 1, 2009)


Joe Cassady and the West End Sound are toting a lavish digipack entitled “The 47th Problem”. From NY, these guys are actually headed for some festival action in the North of Scotland in August including Belladrum. This is superior roots rock or if you prefer, Americana. It certainly and undeniably is american music that’s for sure but covers a multitude of bases within that rather limited pigeonhole. Judging by the little research that I’ve done on the back of listening to this would suggest that this will be one combo worth catching. Wish they were stopping by the lowlands, “G3 Blues” is surely an ode to the Glasgow postcode? And how about those atmospherics on “Big Wave”? I feel like I heard this song before, not because it sounds like something else, but because it feels comfortable. It’s a little like Elliot Murphy maybe and it got me thinking that this guy could cut a great version of “Last of The Rock Stars”.
- The Next Big Thing (UK) (Jul 10, 2009)


Its not likely to hear an Alt.country band from NYC east lower site! Only a few blocks from where Bob Dylan stood with his Acoustic Guitar, emerge a band that that owes as much to the Ramones as to Mr. Dylan himself! Finding themselves amongst a wave of Americana bands that are thriving in the region, this band is somewhat different for more then one reason. Influences go as far as Townes Van Zandt, Bob Dylan or Kris Kristofferson! Add to that some Rolling Stones, Velvet Underground or inspiration from The Band and you might come to the sound of Joe Cassady! And although this heavily mixed up bag of influences might make you doubt, the outcome is still original by all means!

Leading track “47th Problem” puts you immediately in the middle of it all : alt-country innovation as we haven’t heard for a long time. “Beirut Boogie” is their version of a real sixties boogie tune à la Canned Heat, but of course this one comes with wink to world politics. “Find My Way Home” puts down the tempo somewhat to deliver a country influenced tune, while “Willie Mays” opens with some experimental guitar playing but quickly changes in to an attractive tune that longs for more! “G3 Blues” brings us back to the good old days of blues rock! The song throws in some real rocking vibes and is without doubt the best tune on this album. More blues rocking sounds, although not as up tempo as the previous one, is to be found on “Joshua” where Joe Cassady proves to be a good preacher as well! Album closer “9th Floor” reminds us once more what this band makes so good! Story telling music !

The 47th Problem is a real appealing album with country rocking sounds that makes you feel good and tunes that comes with a story! The combination of good lyrics and appealing sounds makes of The 47th Problem and album that needs to be heard! The people from the Euro-Americana charts know this already cause the album has been on it for weeks by now. All that rest us, is to convince the rest of the world of the musical abilities of Joe Cassady & The West end Sound.
Mr. Blue Boogie - Billy Bop (Mar 24, 2009)


Hard to describe, but it sounds great.
- The Country Start Page (Mar 6, 2009)

Stora känslor, stora ackord och en slyngelaktigt fräck rock'n'roll-attityd. I Joe Cassadys fall behövs inte så mycket mer. Möjligtvis lite sprit.
Johan Kronquist - Rootsy.nu (In Swedish!) (Mar 24, 2009)

Zweite CD - nach "What's Your Sign" von 2007 - der Roots Rocker um Joe Cassady, die fulminant mit einem Up Around The Bend-ähnlichen Rocksong startet, und damit große Hoffnung weckt. Das klingt zwar etwas dreckiger und erdiger als CCR seinerzeit, aber mehr als 30 Jahre gehen ja auch nicht einfach so ins Land. Die Ähnlichkeit liegt hier in dem Intro per Lead-Guitar Motiv, worauf dann die Band einsteigt; dieses Motiv wird dann im Lauf des Songs wiederholt - well done.

Danach wird es etwas weniger schwungvoll, aber die gut abgehangene Mischung aus alternativen Country, Rock'n'Roll und Blues erinnert mich vom Sound her ziemlich an frühen die DRIVE-BY TRUCKERS, und das ist ja nicht schlecht. Es knackt und knarzt und rumpelt im Gitarrengebälk, und die Drums und der Bass unterstützen diesen home-made Eindruck. Besondere Erwähnung sollte dabei der schon zahlreiche eigene CDs veröffentlicht habende Gitarrist Shu Nakamura finden, der eben u. a. das erwähnte Guitar-Motiv aus dem 47th Problem beisteuert.
Das 47. Problem betrifft den Satz des Pythagoras zum Verhältnis der Seiten eines Dreiecks, bzw. wenn du zwei Informationen über eine Sache hast, kannst du auf eine dritte schließen.

Die Songs werden von Mr. Cassady intoniert - und hier liegt die Schwäche des Albums. Er hat nicht keine, sondern eine Unstimme: vom Stil her zu vergleichen mit Hildegard Knefschem Understatement oder Lou Reeds Vokalisierungen, hält er die Vocals immer schön cool; aber das kann man nur dann machen, wenn man bei dieser Art Gesang die Töne trifft oder à la Reed immer bewusst völlig daneben liegt; aber er ist hier irgendwo dazwischen, und das klingt dann eher verunglückt. Da sollte er sich vielleicht mal zwecks besserer Anmutung nach jemandem anderen umsehen - obwohl diese Art zu singen natürlich ein Stilelement ist, das dem eher melancholischen Gehalt seiner Texte entspricht - oder sich voll den Lou Reed geben.
Natürlich erinnert das dann auch an Herrn Zimmermann-Dylan, und die Texte wollen sich auf ähnlich intellektuellem Niveau wie frühe Dylan Texte bewegen, sie werden also B-E-D-E-U-T-U-N-G buchstabiert. Lauter 'Heavy Poems', und nichts von der Leichtigkeit des Pop; Fünf-Gänge-Menü anstatt Fast Food, if you know what I mean.
Wunderbar das verspielte Booklet im Comic-Stil mit allerlei Andeutungen und Rätseln; wer will kann hiermit sehr viel Zeit verbringen und das ganze ist nah am guten alten LP-Cover; added-value - so kann man das auch machen, um Käufer von den MP3s weg zu gewinnen.
Gut ist es musikalisch immer dann, wenn Joe eine vernünftige Hookline eingefallen ist und/oder das Tempo angezogen wird - also etwa im G3 Blues, im Boogie Beirut Boogie oder in den Country Rockern Thin Ice und Find My Way Home, und zwar besonders dann, wenn das von Shus Slide verziehrt wird.
Joshua, ein Shuffle, kommt vom Text her etwas leichter rüber, und stellt das Thema 'Junge, was soll nur aus dir werden' nett dar. Langweilig sind langsamere Tracks wie Willie Mays und The Only Thing.
9th Floor beendet die Sache als schneller Rocksong mit Tempostop in den Versen, das dann zum Refrain hin anzieht, gut abgestimmt zwischen akustischen und stromistischen Gitarren, und wieder diese gute Slide.

Summa summarum ein gutes Angebot für Fans dieser Musikrichtung mit mehr Highlights als Mülleimernummern.
Dietrich Gastrock - Home of Rock (In German!) (Apr 24, 2009)


Oh Mann, jetzt auch noch in der Freizeit Mathematik.
Euklid, Pythagoras mit seinem Satz... rechtwinkliges Dreieck, gleichschenklig-rechtwinkliges Dreieck... vor lauter Geraden verpasst so etwas meinen grauen Zellen einen Wellenschliff
Geometrie, Astronomie, Dan Brown, Freimaurer. Die Quadratur des Kreises.
Viel wichtiger erscheint jedoch der Zusammenhang zwischen Arithmetik und Musik. Alles ist mit Zahlen zu erklären... Zahlenmystik.
Das 3, 4, 5 Dreieck als eines der Inhalte des 47. Problems des Euklid... männlich, weiblich, Nachkommen. Die Trinität, der Glaube.
So macht die gesamte künstlerische Gestaltung des Digipack schlussendlich Sinn. An dieser Stelle ein großes Lob an Justin Masi für »Cover Design and Album Art«.
Ein Dreieck hat es auf dem Cover zwischen einem auf eine schwarze Katze würfelhustenden Geier, einem Betonklotz mit der Aufschrift »Reason« und über eine Kette zurück zum Aasfresser auch. Diese gestapelten Stonehenge-Steine schlagen in eine mystische Ebene.
Was meinte denn der Joe Cassady zu dieser Thematik, schließlich hat der ja einem Song den Titel "47th Problem" gegeben:
»We all kill everything that we love
We all kill every last thing that we love
But we're all dieing here through, so maybe that's enough to know
That someone here is loving us.«
Und weiter:
»I went out last night and watched an eclipse of the moon.«
Womit wir bei einigen Stichworten aus dem oberen Text angekommen wären.
Der New Yorker setzt weiterhin auf seine bewährte What's Your Sign-Mannschaft, mit der kleinen Änderung, dass Robert Bonhemme der neue Drummer ist und sich somit Anthony Bax als nun Ex-Schlagzeuger auf den Einsatz der Handtrommeln konzentrieren kann.
Jetzt aber zum RockTimes-Motto!
Zunächst weckte der Titel "G3 Blues" natürlich mein Interesse. Kein 12-Takter, aber ein schmissiger Rock'n'Roller, den man in knappen drei Minuten lecker runterspielt und wer hinter einer scharfen eingesetzten E-Gitarre wissen will, wie eine Mando-Guitar klingt, sollte diesen Song anchecken. Im Übrigen hat Cassady wieder tolle Stücke geschrieben!
Dieser ist nur einer davon.
"Joshua," ist ein reizender Mid-Tempo-Roots-Rocker mit viel elektrischer Gitarre sowie schönen Hooklines und für einen Teil der Strecke nimmt man richtig Fahrt auf. Die Becken klingen, als würde das Aufnahme-Tape rückwärts laufen.
Der "Beirut Boogie" hat mehr 12-Takter-Impetus, als der "G3 Blues". Oh ja, diese Slide-Gitarre ist hervorragend und es groovt prächtig. Wenn Cassady und Konsorten rocken, dann dreht sich das Rädchen im Stromzählen einen Wolf. Klasse!
Geht es um Balladen, haben die Tracks nicht nur eine Messerspitze Melancholie. Mit Country-Einschlag wäre da "Find My Way Home" zu nennen. Obwohl bei den Musikern nicht gelistet, zieht sich ein Lap Steel-Sound durch die Komposition.
Mit "Willie Mays" ehrt Cassady in einer hinreißenden Halb-Ballade den 1931 geborenen Baseball-Spieler der New York- und San Francisco Giants und welche tollen Texte der Künstler schreibt, sollte man sich anhand der abgedruckten Lyrics ruhig zu Gemüte führen.
Gut, dass Melissa Masser wieder mit von der Partie ist, denn sie konnte bereits auf dem Vorgänger-Album für Backing Vocals-Highlights sorgen... "Big Wave", und nicht nur da.
Eine weitere Ballade, dieses Mal mit einer Effekt-Gitarre als Zugpferd ist "Heavy Poems". Solierend hören wir allerdings eine geslidete Dobro vom Meister aller Saiten Shu Nakamura. Der hat es drauf und Cassady darf sich glücklich schätzen, einen solchen Musiker bei seinem West End Sound zu haben.
Das "9th Floor" ist so angelegt, dass es alle Qualitäten der Band sowie der Songs zusammenfasst. Ein Spiel mit der Dynamik und den Gefühlen, die Cassady auch wieder durch seine Stimme transportiert. Abermals lassen Bob Dylan und Tom Petty grüßen.
Einem Vergleich mit "What's Your Sign" braucht "The 47th Problem" nicht aus dem Weg zu gehen. Es muss sich auch nicht hinter der Platte aus dem Jahr 2007 verstecken.
Aller Zahlen-Jonglasche zum Trotz erntet das neue Album eine RockTimes-Uhr mehr.
Joachim "Joe" Brookes - Rock Times (In German!) (Mar 4, 2009)


Am Anfang stand Verwirrung: Die CD von Cassady interpretierte mein Rechner bzw. die Online-CD-Bibliothek meines Players als das Debüt von Labelkollege Brian Molnar, dessen aktuelles Album ich parallel bekam und beim ersten Hören irrigerweise dachte, es wäre das Molnar-Album. Irgendwas muss da bei Avenue Records etwas durcheinander geraten sein, dass Molnar und Cassady da bei mir so zusammenfielen war dann ein weiterer Zufall. Sachen gibt’s.

"The 47th Problem" lässt sofort Assoziationen zu Dylan hochkommen, schöner haben es nur WILCO mit Bob Dylans 49th beard hinbekommen, und ja Dylan klingt auch mit durch. Am ehesten der ziegenmeckerige Dylan vom 74er Livealbum "Before The Flood". Thematisch steht dahinter jedoch weit mehr als eine spaßige Referenz an Bobby D. – das 47. Problem, das der griechische Mathematik-Urvater Euklid löste, führte zum Satz von Pythagoras. Wenn man die wunderbar verspielte Coverzeichnung anschaut, kann man auch darauf kommen: Ein angekokelter und angeketteter Geier kotzt einer Katze auf den Rücken und bildet dabei ein rechtwinkliges Dreieck, inmitten dessen ein bärtiger behüteter Waldschrat Gitarre spielt. Heavy shit indeed.

Cassady kommt aus New York, veröffentlichte vor zwei Jahren sein Longplayer-Debüt "What’s your sign" und legt jetzt mit "The 47th problem" den Nachfolger vor. Gemeinsam mit seiner Begleitband West End Sound spielt er auf den meisten Songs mit einer Beherztheit, die man sonst von Neil Young & Crazy Horse kennt, geht dabei aber präzisier zu Werk. Gleich der Opener und Titeltrack ist ein Paradebeispiel für seinen Stilmix, der neben den klassischen Americana-Zutaten aber auch Einflüsse von NYC-Legends wie TELEVISION durchscheinen lässt. Musik, die man sich für ein heißes Liveclub-Erlebnis wünscht. Ansonsten folgt auch Cassady der derzeitigen mould-of-the-art und klingt irgendwie zwischen Conor Oberst und Ryan Adams, zusammen mit den 74er Dylan die heilige Dreiziegigkeit des Americana.

Textlich punktet Cassady mit auch wieder an Dylan erinnernde Texten, ein Song trägt gar den Titel Heavy poems, wäre auch ein toller Albumtitel gewesen, passend insofern als das auch das Lesen der Texte schon ein eigenständiges Vergnügen darstellt ohne auch nur eine Notes des Liedes dazu zu hören. Alles in allem ein beachtliches Zweitwerk, das den geneigten Freund dieser Musik ob der von Ryan Adams angekündigten Auszeit beruhigt in der Gewissheit wiegen kann, dass es reichlich viel versprechenden Nachwuchs an der Front gibt, selbst wenn auch Conor Oberst mal ein Jahr lang kein neues Album machen würde (was ich jedoch nicht glaube), hätten wir genug zu entdecken!
Jan Wölfer, (Artikelliste), 23.02.2009
Jan Wolfer - Hooked on Music (In German!) (Feb 24, 2009)


Avenue A Records mag dan maar een bescheiden labeltje zijn, Melissa & Charles Masser hebben met Brian Molnar & the Naked Hearts (zie previous cd reviews - album "Temperance & the Devil") een goudhaantje in huis en ook 'stalgenoten' Joe Cassady & The West End Sound blijven met hun schijfje "The 47 Problem" stevig verankerd in de Euro Americana Charts.

Het charme offensief van Leila, 'the music gal', Chiles (Artist Development) en Peter Holmstedt (Hemifran) werpt blijkbaar vruchten af voor de in Colorado geboren Joe Cassady die met de openings / titeltrack "47 th Problem", "the Beirut Boogie" en afsluiter "9th Floor" tekent voor een stevige portie onvervalste countryrock waarbij alle gitaarregisters worden opengetrokken. Gelukkig heeft de brave man in zijn singers / songwriters hartje ook een kamertje voorzien voor iets meer ingetogen storytelling en dat resulteert dan in een aantal prima songs. "Thin Ice" ,"Find My Way Home" en "Heavy Poems" dragen mijn persoonlijke voorkeur weg en dat is niet alleen in ruime mate te danken aan de intelligente songteksten, fraaie zangstem van de man in kwestie maar ook aan de muzikale hoogstandjes van multi - instrumentalist Shu Nakamura. ( guitar, mando - guitar, dobro, keyboards, backing vocals)

"G3 Blues" is één van die rootsrockertjes die het zonnetje doet schijnen tussen de "Big Wave" van maartse buien en aprilse grillen, "Joshua" draagt een duidelijk sixties alt. country stempeltje dat blijkbaar een hedendaags tussenspurtje in huis heeft waarbij net als ondergetekende menig generatiegenoot in ademnood komt. Ongetwijfeld één van die 47 kwaaltjes waar wij ondertussen mee rekening moeten houden, gelukkig lossen wij de problemen op voor ze zich aandienen .....Prima schijfje.
SWA - Rootsville (In Dutch!) (Mar 13, 2009)


Joe Cassady and the West End Sound | The 47th ProblemRuig als de Rocky Mountains.

Er is niet ontzettend veel bekend over Joe Cassady, dus kan men gelijk overgaan naar de heerlijke muziek van de in Colorado geboren en getogen singer-songwriter. Hoewel Cassady een muzikant is van het soulvolle en ingetogen soort, beschikt hij over een bandje, genaamd The West End Sound, dat bij tijd en wijle wel eens flink uit de band kan springen.

Op de The 45th Problem vind je ongecompliceerde en soms zelfs funky countryrock. De meeste nummers zijn even ruig als de Rocky Mountains waar de roots van cowboy Cassady liggen.

Met zijn intelligente songteksten en licht gekrenkte zangstem - waarmee hij uiteraard ook het Amerikaanse landschap bezingt - weet Cassady de robuuste tracks een gevoelige onderlaag mee te geven. Dit bijzonder speelse album is een bescheiden en absoluut gevarieerd meesterwerk dat je makkelijk over het hoofd zou kunnen zien.
Maurice Dielemans - Kindamuzik.com (In Dutch!) (Feb 20, 2009)


De New Yorkse rocker Joe Cassady zal begin volgende maand zijn nieuwe cd releasen onder de titel “The 47th Problem”. We denken echter dat de wereld er helemaal niet zo problematisch uitziet voor hem want na zijn titelloze debuutalbum “Joe Cassady & The West End Sound” uit 2005 en de opvolger “What’s Your Sign” uit 2007 waren de perskritieken zeer lovend. Het succes zorgde ervoor dat de band een zeer druk tourschema had in 2008 en er pas tegen het jaareinde werk kon gemaakt worden van het componeren en opnemen van nieuwe nummers voor deze derde cd “The 47th Problem”. De albumtitel verwijst naar de populaire benaming voor de wiskundige stelling van Pythagoras “A² + B² = C²” over de driehoeken. Eerlijk gezegd zien ook wij de link niet tussen die stelling en de muziek van Joe Cassady. We weten wel dat deze getalenteerde muzikant met zijn vaste begeleidingsgroep ‘The West End Sound’ - zijnde bassist Aaron Gardner, gitarist Shu Nakamura en drummer Robert Bonhomme - zeer hedendaagse popsongs brengt die telkens weer van mooie en poëtische teksten voorzien worden. Afwisselend rockende nummers en countrygetinte ballads is wat je van deze cd mag verwachten. De titeltrack swingt als de pest, net als “Beirut Boogie”. Maar ook in de rustigere songs als “Thin Ice” over het gebrek aan vechtlust en “Find My Way Home” over de zoektocht van een zwerver naar een fijne ‘thuis’ drijft de klasse van deze songschrijver boven. In de songs “Willie Mays” en “Big Wave” blikt Joe Cassady nostalgisch terug op de goede oude tijd die de vergelijking met het belabberde heden niet kan doorstaan. De muzikale diversiteit met alt-country, Americana en rock’n’roll zorgt voor een continu boeiende plaat met zeer actuele songs en 21e eeuwse muziek. Joe Cassady is daarenboven ook nog eens een zeer goede zanger die in de pers vergeleken wordt met de jonge Dylan, de oude Townes Van Zandt en de immer jong blijvende Lou Reed, dit vooral in het zeer gelijkende “G3 Blues”. Wij menen zelfs een vleugje Ryan Adams te herkennen in de dramatisch klinkende song “Big Wave” die als een perfecte filmsoundtrack zou kunnen dienen. Knap gitaarwerk van Shu Nakamura krijgen we ook te horen in de zachte rocker “Joshua” waarop ook de vrouwelijke backing vocals van Melissa Masser te beluisteren zijn. Wij denken dat Joe Cassady stilletjes aan zijn hoofd mag beginnen breken over een nieuw probleem want het 47e is al lang opgelost met deze elf mooie tracks. Zelfs de grote Pythagoras zou het met deze stelling eens zijn.
(valsam)
Freddy Celis - Rootstime (In Dutch!) (Feb 6, 2009)


Parte davvero con il piede sbagliato il nuovo capitolo del newyorkese Joe Cassady con i suoi West End Sound: The 47th Problem, riferimento curioso al famoso teorema del matematico greco Pitagora, è il titolo dell'impacciata title track che introduce un rock'n'roll un po' gonfio e ridondante, nel quale la voce strascicata e imprecisa di Cassady non riesce proprio a tirarsi fuori dai guai. La sensazione insomma è che se il seguito manterrà questo tenore non ci saranno motivi per cambiare i giudizi, già poco entusiasti, pronunciati in occasione del predecessore What's Your Sign? Per fortuna il destino di The 47th Problem è quello di ritornare presto in carreggiata, dare spazio al folk rock dai tratti rarefatti, vagamente psichedelici e impigriti che caratterizzano il songwriting di questo sconosciuto poeta rock di Manhattan.

Si può ben scomodare qualche parola grossa per il suo modo di scrivere, allusivo, con qualche ascendenza beat ed una propensione a scavare nei sentimenti, nella mente e nell'ignoto. Ne scaturiscono canzoni interessanti da un punto di vista lirico, ma troppo raffazzonate stilisticamente, perché la voce di Cassady resta monocorde e fin troppo legata alla lezione "dylaniana", mentre la band (Aaron Gardner al basso, Anthony Bax e Robert Bonhomme alla batteria e percussioni, l'interessante Shu Nakamura alle chitarre) si fa trascinare in un rock'n'roll dal taglio dimesso, intrigante e un poco "spaziale" nelle ballate, più ruspante e alcolico nei rari momenti di combustione elettrica. Così, alla grafica in odore di fantasiosa arte psichedelica di Justin Masi, i cui disegni "mistici" capeggiano anche all'interno della bella confezione in digipack, corrisponde spesso una sequela di ballad ariose e settantesche che passano dalla liquida Thin Ice alla candezata Willie Mays per raggiungere un buon compromesso in Big Wave, forse il migliore risultato compositivo portato a casa da Joe Cassady.

Negli spazi che restano a disposizione c'è il proposito di inventarsi un boogie allucinato e scoordinato come il suo interprete (Beirut boogie), di mettere insieme una discreta ballata country rock da tramonto (Find My Way Home), di schiacciare l'acceleratore su un roots rock di grana grossa (la scalpitante G3 Blues, istintiva ma assai poco orginale), che assume persino i connotati alticci dei migliori Green On Red (Joshua potrebbe uscire da Here Comes the Snakes e 9th Floor non è da meno). Tutti episodi guarda caso raccolti strada facendo, in una seconda ideale facciata che sembra prendere fiducia e rimettere sulla retta via l'intero The 47th Problem, il quale non passa certo per essere quella rivelazione dell'alt-country East Coast che qualche critico entusiasta si è lasciato scappare, piuttosto un onesto b-record condotto da un songwriter più abile di penna che di chitarra.
Fabio Cerbone - Roots Highway (In Italian!) (Apr 14, 2009)


A post-modern tradicionális folk és avant-retro rock colorado-i sztárja
Joel Cassady And The West End Sound: The 47th Problem

Be kell vallanom, hogy az eddigi írói pályafutásom alatt nem találkoztam olyan zenei stílusbesorolással amellyel az amerikai származású énekes-muzsikus-dalszövegíró, Joel Cassady-t a tengerentúlon illették.

Ugyanis az általa művelt zenei stílus hivatalosan: post-modern tradicionális folk és avant-retro rock. Az előadó lemezét meghallgatva maximálisan elfogadom az amerikai meghatározást. Mivel Cassady muzsikájának a gyökerei valóban számos zenei stílushoz elérnek. A The 47Th Problem címet viselő, bő háromnegyed óra játékidejű albumon 11 kompozíció kapott helyet, valamennyi Cassady szerzeménye. A repertoárban éppúgy vannak rockosabb számok (pl. a Thin Ice és a Beirut Boogie), mint folk szerzemények (pl. a Find My Way Home és a Willie Mays) és lírai balladák (pl. a The Only Thing). Az album egyik nagy erénye a sokszínűsége. Minden szám más és más stílusban szólal meg és különböző hangulatot közvetít. Joel Cassady új lemezével nem okoz csalódást: a zenei anyag csupa ritmus, melódia és érzelem.

Aki szereti a gazdag háttér vokállal dúsított minőségi, amerikai (akusztikus) gitárzenét az feltétlenül jegyezze meg magának az előadó nevét. Mert egyre kevesebb ilyen produkció van a mai – döntően az elektronikus zene uralta – világban.

Kiadó: Avenue a Records
Honlap: www.avenueArecords
Czékus Mihály - Gondola (In Hungarian!) (Apr 3, 2009)

What's Your Sign? - European Press

What's Your Sign? European Press

Joe Cassady & The West End Sound kommen aus New York und spielen Roots-lastige Musik, die auch mal zum Country hinüberschaut.
Eine New Yorker Band und Americana? Doch, wenn 13 Tracks und eine satte Spielzeit von über einer Stunde vorüber sind, weiß man, dass das geht.
Für die Aufnahmen zu "What's Your Sign" hat man sich nicht in irgendein Desert-Studio eingemietet. Nein, die CD wurde in den Tone Flat Studios in New York eingespielt und vom Protagonisten sowie seiner Begleitband produziert. Lediglich das Mixing und Mastering hat man in fremde Hände gegeben.
Joe Cassady hat mit dem West End Sound eine kompetente, handwerklich mit allen Wassern gewaschene Band hinter sich.
Neben der Rhythmus-Abteilung mit Aaron Garner (bass) und dem Trommler Anthony Bax ist der 'alles-was-Saiten-hat'-Musiker Shu Nakamura eine tragende Säule. Der in Japan geborene Künstler hat selber bereits zehn Alben auf dem Markt.
Erst im Jahr 2005 gegründet, kann man hier getrost von einem Newcomer in der Szene sprechen.
Stimmlich darf Joe Cassady getrost zwischen Tom Petty und Bob Dylan einsortiert werden.
Da der Sänger auch zum 6-Saiter greift, ist die Platte durchaus Gitarren-lastig zu nennen.
Vielse(a)itig wird "What's Your Sign", dank Nakamura, durch den Einsatz von Mandoline, Mando-Guitar und der Oud, einer Kurzhalslaute.
Darüber hinaus ist Cassady ein Anhänger der Slide-Gitarre. Kaum ein Song geht vorüber, ohne dass es zu einem Bottleneck-Einsatz kommt.
Richtig rocken lässt man es z.B. in "Tonto's Blues" mit einer furiosen Wah Wah-getriebenen Gitarre, die die Szenerie des Tracks, einerseits in den Vordergrund gemischt, anderseits im Hintergrund agierend, deutlich bestimmt. Dazu servieren Bax und Garner einen Groove der besonderen Art. Ein lang andauernder Genuss von sieben Minuten.
Über das normale Cassady-Maß hinaus enthält die Ballade Angel Eyes, in der auch Christo Logan sein Scherflein am Cello beiträgt, geslidete Gitarre. Einen guten Kontrapunkt gegenüber Joes Instrument setzt Nakamuras Mandoline.
Ein weiterer Slow-Song ist "Parrots & Napoleons". Ebenfalls mit Logan am Cello, der jetzt auch ein tolles, leider viel zu kurzes Solo zum Besten gibt. In diesem Stück spielt Shu die Oud und schon zaubert er ein orientalisches Flair in die Nummer.
Mit dem Titel-Track beginnt die Scheibe eher besinnlich, wenn nicht relaxt. Ein echter Schleicher mit einer Vielzahl an Gitarren-Klängen und einem recht näselnden Cassady (Bob Dylan ?) am Gesangsmikrofon. In dieser Nummer wird, dem Song gerecht werdend, die Slide-Gitarre dezent eingesetzt. Zum Teil bewegt man dazu den Fuß auf dem Wah Wah-Pedal. Interessant anzuhören. Das macht schon einmal neugierig auf Folgendes.
Tja, und dann wird "Prometheus Bound" abgerockt. Einfach toll, obwohl man doch an Tom Petty denken muss.
Einen deutlichen Country-Einschlag hat "Can Opener". Großartig sind hier die Backing Vocals, die auf der CD durchgehend für Freude sorgen. Besonders Melissa Massers Stimme verzückt den Hörer ein ums andere Mal. Hier wird dann auch Dan Nachimson an der Orgel in den Gruppen-Sound integriert, was dem Stück eine besondere Note gibt.
Das dreifach aufklappbare Digipack, in dem alle Texte, allemal lesenswert, abgedruckt sind, bringt es auf eine stattliche Länge von über einem halben Meter und offenbart ein doppelseitiges Barszene-Gemälde mit echt abgehalfterten Typen und einigen Tieren, unter anderem einem Löwen mit Dauerwellen-Frisur oder einer Schlange, die nach einer Zigarette 'greift'. Schönes Design.
Joe Cassady steckt mit "What's Your Sign" in einer musikalischen Vergangenheit und Ähnlichkeiten zu bereits erwähntem Tom Petty tauchen an vielen Stellen auf.
Eine interessante Platte, die 7 von 10 RockTimes-Uhren verdient hat. Man darf auf weitere Veröffentlichungen des New Yorkers gespannt sein.
Joachim "Joe" Brookes - Rock Times (In German!) (Jul 30, 2008)


In allerbester amerikanischer Liedermachertradition a la Bob Dylan und Tom Petty kommen Joe Cassady & The West End Sounds aus New York daher...

Gegründet hat sich die Formation 2005 in der Lower East Side von Manhattan, und nach ausgiebigen Touren durch die USA erschien im letzten Jahr das Debut der Band mit dem Titel What´s your Sign?. Joe Cassady & The West End Sounds überzeugen darauf mit einer sehr eigenständigen Interpretation jener (unübersehbaren) Vorbilder. Stimmlich und musikalisch kommt dazu neben einem guten Schuß Blues und Country-Folk auch ein wenig der blues-lastigen Rolling Stones-Songs, und gelegentlich meint man, den Schatten von Jonny Cash zu entdecken ("Can Opener"). Jedenfalls grooven die Songs ordentlich, auch wenn mir gerade die countrylastigen Songs eher weniger gefallen, dafür wirken sie zu gewöhnlich.

Ansonsten überzeugen Joe Cassady & The West End Sounds auf What´s your Sign? jedoch auf der ganzen Linie - wer die mehrfach genannten Interpreten liebt wird auch Joe Cassady & The West End Sounds mögen...
Andreas Matena - Musik an Sich (In German!) (Oct 29, 2008)


JOE CASSADY & THE WEST END SOUND entstammen der New York City Americana Scene. Diese etabliert sich gerade in der Lower East Side und kombiniert Elemente des Singer-/Songwriter-Genres und des Punk auf innovative Art und Weise. Mr. CASSADY wird inzwischen sogar schon als Erneuerer des Alternative Country bzw. Americana bezeichnet.

Das Plattendebüt von JOE CASSADY & THE WEST END SOUND hört auf den Namen 'What's Your Sign?' und macht mir, um es gleich vorweg zu nehmen, ohne Abstriche Spaß. Diese Scheibe bringt es doch tatsächlich fertig, mir die Freude, welche das Musikmachen bereiten kann, zu vermitteln. Selbst ich, als Passivmusiker, bin in der Lage nachzuvollziehen, wie befriedigend die Beherrschung eines Musikinstrumentes ist.

Jeder Song auf 'What's Your Sign?' ist eingängig und zeugt von einem stark entwickeltes Gespür für das Schreiben schöner Melodien. Egal, ob Ballade oder Rocker, keiner der dreizehn Tracks ist auch nur ansatzweise langweilig oder öde. Das Material wirkt zu jedem Zeitpunkt erfreulich unverkrampft und lebendig. Einfach cool und groovy. Ohne großen Firlefanz direkt auf den Punkt komponiert. Da ist Mitwippen Pflicht. Mindestens.
Meine Lieblingsstücke Prometheus Bound, Mad Woman, I'd Rather Be You, Warren G. Harding, Tonto's Blues und Jack Kerouac sind durchweg rockigerer, d.h. fetzigerer, Natur. Das bedeutet jedoch nicht, dass mir die balladesken Nummern, die mich etwas weniger mitreißen, nicht auch gefallen. Im Gegenteil, kommen sie doch beinahe gänzlich ohne Kitsch aus.

'What's Your Sign?' ist eine wohl dosierte und sorgsam aufeinander abgestimmte Mixtur aus Rock, Punk, Blues, Folk und Country, die auf überflüssigen Ballast und verknöcherten alten Kram pfeift. Altbacken war gestern. Hier gehen Tradition und Moderne eine sinn- und kunstvolle Verbindung ein.

Derartige Tonkunst ist nur von Könnern umsetzbar. JOE CASSADY & THE WEST END SOUND stellen unter Beweis, dass sie über äußerst ausgeprägte Fähigkeiten an ihren Instrumenten verfügen und daher keinerlei Probleme haben, der gebotenen Stilvielfalt Rechnung zu tragen. Da klemmt oder hakt rein gar nix.

JOE CASSADY singt mit einer wunderbar rauen Stimme, die bei mir sofort Assoziationen zu TOM PETTY wachruft. Außerdem ist er der Hauptkomponist der Band, aus dessen Feder zwölf komplette Songs stammen. Dazu kommt noch, dass der New Yorker ein geborener Geschichtenerzähler ist. Seine im Booklet abgedruckten Texte bestätigen dies.

'What's Your Sign?' ist ein Erstlingswerk ohne nennenswerte Schwächen, das ich rückhaltlos jedem empfehlen kann, der Stoff für seine nächste Feier braucht. Gute Laune ist, wenn auch hier und da mit nachdenklichem Unterton, vorprogrammiert. Nicht von ungefähr ruft JOE CASSADY allen Musikfreunden zum Schluss ein fröhliches "I wanna party with you!" zu.
Michael Koenig - Hooked on Music (In German!) (Aug 31, 2008)


Gevarieerde roots uit New York

Joe Cassady formeerde zijn band een paar jaar geleden in New York. Na een eerdere ep is dit het echte debuut, verpakt in een uitklapbare vierluik. En dat klinkt uitstekend, vooral vanwege de variatie. Spannend en mysterieus kan hij klinken, maar ook gezellig. Hij kan rocken en maar er zijn ook veel rustpuntjes. Sommige songs, waaronder de broeierige opener, hebben wel wat weg van Jim White, ook in de zang, terwijl de onweerstaanbare rootsrock van Tonto’s Blues en vooral Warren G Harding (een Amerikaanse president) herinneren aan de twee klasse-cd’s van Mark Bragg (ontdek die man) en af en toe ook Bob Dylan voorbij lijkt te komen. Zijn tweede troef is zijn gitaarspel, vooral als hij de slide lekker bluesy laat janken, niet krachtpatserig maar heerlijk subtiel. En als derde pluspunt is er de soms erg verrassende instrumentenkeuze, vooral in Parrots and Napoleons waarin een ud (!), cello en orgel prachtig samenklinken. Als Cassady de volgende keer de wat obligatere nummers weglaat krijgt hij vier sterren.
Kees Van Wee - Heaven Magazine (In Dutch!) (Oct 25, 2008)


In de Amerikaanse wereldstad New York wordt continu muziek van allerlei origine geproduceerd door miljoenen echte en pseudo-artiesten die allemaal denken dat de wereld snel aan hun voeten zal gaan liggen bij het aanhoren van hun geproduceerde muzikale geweld. De werkelijkheid is vaak dat er een grote poel vol ligt met mensen die hun doel niet bereikt hebben en hun ontgoocheling verdrinken of hun falen in een door drugs opgewekte virtuele wereld proberen te vergeten. We willen daarmee zeker niet beweren dat Joe Cassady zo’n geval is want hij timmert nog steeds keihard aan een succesvolle toekomst in de muziekscène. Hij legt zich daarbij toe op het schrijven van songs in de alt. countrystijl en tot nader order kunnen we enkel besluiten dat zijn toekomst er nog steeds rooskleurig uitziet. Hij beschikt over een opvallend stemgeluid en de liedjes op zijn tweede album “What’s Your Sign” zijn allemaal door een leerproces en een continu verbeteringsproces gegaan waardoor de scherpe kantjes afgevijld zijn en het maximale effect uit zowel de afgewogen teksten als de gepolijste muziek wordt gehaald. Je kan ook horen dat de muziek die hij in zijn jeugd kreeg ingelepeld country-roots had en waarschijnlijk afkomstig was van artiesten als Willie Nelson, Waylon Jennings, Johnny Cash en Kris Kristofferson. Later heeft hij ook de invloeden van Bob Dylan en Steve Earle opgesnoven en met dergelijke leermeesters kan het eigenlijk niet meer fout lopen. Songs als” What’s Your Sign”, “If I Wake Up”, “Mad Woman”, “I’d Rather Be You” en het liefdesliedje “Angel Eyes” overtuigen de luisteraar dat deze jongeman een breed uitzicht op een geslaagde toekomst heeft. Het bluesy “Sixteen Coaches” en “Tonto’s Blues” toont ook aan dat hij nog veel meer in zijn mars heeft en een veel breder spectrum van genres aankan. Alle songs werden door Joe Cassady zelf geschreven behalve de afsluitende meezinger “Jack Kerouac”, een nummer van Kenn Kweder. Zijn stem leunt dicht aan bij die van Tom Petty en past uitstekend bij de typische Americana-melodiëen met pedal steel, bas, gitaar en drums waarop hij zijn teksten zingt. Zijn band The West End Sound verdient overigens een pluim voor de uitstekende begeleiding van deze getalenteerde singer-songwriter. In 2005 verscheen hun debuutalbum onder de titel “Joe Cassady And The West End Sound” en ook die cd kon rekenen op bakken positieve kritieken van de vakpers. In the Big Apple zijn ze al groot, nu nog snel daarbuiten groeien en Joe Cassady hoeft nooit meer te vrezen dat ook hij op de stapel van falende artiesten terecht zal komen.
(valsam)
Freddy Cellis - Rootstime.be (In Dutch!) (Mar 25, 2008)


Uit New York komen ze: Joe Cassady & the West End Sound. En dat is ook wel te horen op hun eerste, overigens al uit 2007 stammende, volwaardige cd What’s Your Sign (Avenue A Records). We horen een vleugje Dylan, een snufje Lou Reed en een flinke dosis countryeske Stones. Cassady sneert brutaal over rollende orgels en snerpende gitaren. Hier en daar mogen die gitaren ook flink twangen. Tekstueel mag Cassay een breed palet aan onderwerpen aansnijden. Jack Kerouac wordt er bij gehaald, een ander nummer is vernoemd naar de 29ste president van de VS, Warren G. Harding. En ook Judas, Prometeus en The Lone Ranger komen voorbij. Het tempo van de liedjes verschilt flink en toch moet gezegd worden dat What’s Your Sign? een beetje eenvormig klinkt. Nummers die er echt boven uit stijgen zijn Parrots & Napoleons en het schitterende Tonto’s Blues. Die maken deze plaat zeker de moeite waard. Cassady en de zijnen vissen in dezelfde vijver als Jesse Malin en daar valt nog best wat te vangen. (Hugo Vogel)
What's Your Sign is te koop bij Cdbaby
Hugo Vogel - alt country.nl (In Dutch!) (Mar 20, 2008)


Joe Cassady & The West End Sound, What's Your Sign? (Avenue A Records)


Met een sticker op de voorkant van het hoesje, roept USA Today & Soundstage! ‘What’s Your Sign’ uit tot een van de beste CD’s van 2007. Dat zal wel en mag natuurlijk, maar ik heb dit debuut van Joe Cassady & The West End Sound, in geen enkel 2007 eindlijstje aangetroffen. Met de nodige scepsis vooraf en na talrijke luisterrondes achteraf, zou dit album niet in mijn top tien terechtgekomen zijn. Niet goed genoeg, maar wel goed. Wat is er goed aan? De dertien stuks liedjes worden voortgedreven door een even basale als krachtige, spontane late jaren zestig rock aanpak à la de countryspelende Stones en de desolate sfeer van de Velvet Underground met een bluesy laagje. Meer concreet: (slide) – gitaren, melodieuze basloopjes en enthousiast drumwerk waardoor, in combinatie met enig gebruik van mandoline, orgel, piano en cello, een stevig retro – gevoel opborrelt, waarbij de ietwat schorre, halfpratende /halfzingende stem de teneur van het album hoofdzakelijk in mineur zet. Stevig aangezette liedjes met gevoelige ondertonen, waarnaar het prima luisteren is. De teksten zijn behoorlijk cryptisch, een beetje verknipt en ademen een eenzame sfeer. Songschrijven kan Cassady. En al is het allemaal niet bijster origineel, met een fraaie ballade als ‘If I Wake Up’ kun je me te allen tijde wakker maken. Joe Cassady is een dromer, een zoeker die zijn geluk nu beproeft in Manhattan, New York, na zijn jeugd te hebben doorgebracht in een klein stadje in Colorado. Het album eindigt met een nummer over Jack Kerouac, dus waarschijnlijk is hij op doorreis en komt hij te zijner tijd weer eens langs met een eindlijst - waardige plaat. Hij heeft dat in zich.
Huub Thomassen - Real Roots Cafe (In Dutch!) (Jun 4, 2008)


Sleepless van de J.Geils Band-voorman Peter Wolf heeft maandenlang bij Plato in Utrecht op de koopjestafel gelegen. Nog geen 5 euro vroegen ze er voor. VIJF euro voor een klassieker. Geen wild gierende, luid schreeuwende en fel tierende klassieker. Nee, eentje waar serene rust en eenheid het voor het zeggen hebben. Waar ieder liedje niet alleen met zichzelf in balans is maar ook met de andere composities. Een verwarmend geheel met een hoge rendementsketel van blues, folk, country, R&B en een knipoog. Ik kreeg steeds bij de aanblik van de koopjestafel de neiging om Sleepless de lucht in te houden en daar luidruchtig wat aanprijzende woorden bij te roepen. Nooit gedaan. Wel gewacht tot er een nieuwe Sleepless kwam. En die is er nu. Niet gemaakt door Peter Wolf, al is de opvolger klaar, maar door Joe Cassady & The West End Sound uit New York City en dat hoor je. NYC op een warme, lome dag. Wel eens op Washington Square gezeten terwijl de temperatuur richting de 30 graden gaat? Nou, zo’n dag. Cassady mag dan zijn garagedeur wijd openzetten, de voorbijganger zal zich afvragen of er een oude plaat van de Rolling Stones draait, een bootleg van een onbekende Greenwich-folkie of de opvolger van Sleepless.
Patrcik Donders - Hanx.net (In Dutch!) (Jul 8, 2008)


new york är en smältdegel för allt
möjligt. inte minst musik. Joe cas-
sady hämtar inspiration från såväl
altcountryscenen som bluesen som
lou reed. han smälter samman det
till ett varmt urbant uttryck. Svängigt,
innerligt och personligt.
Magnus Sundell - Trots Alt Magazine (In Swedish!) (Jul 23, 2008)


Ett musikaliskt syskon till skivan ovan.
Debutalbum av en New York-kille som kan sin musik- och litteraturhistoria. Vi snackar romantisk slackerrock med röda ögon, cowboyboots och en sliten Kerouacpocket i kavajfickan. Vänner av Jesse Malin borde uppskatta det här. Och Mattias Hellberg.
- Honky Deluxe Blogspot (In Swedish!) (Jul 8, 2008)


Lantisrock från New York
Det finns en Americanascen även i hjärtat av New York. Storstadsmetropolen är alltså inte bara überhippt klubbande och knarkig prepunk. Och det är ju givetvis naturligt - det var ju hit självaste Dylan drogs i början av 60-talet, det var här Suzanne Vega var en främmande fågel på 80-talet.

För tillfället finns det en livlig Americanarörelse i Lower East Side-området och det är därifrån Joe Cassady & The West End Sound kommer. Där Dylan revolutionerade folkmusik- och sedemera rockscenen är Cassady och hans mannar allt annat än revolutionärer, istället är det helt enkelt fråga om ett ömsint vårdande av traditioner och detta är ännu en platta som skulle kunna vara inspelad när som helst under de senaste 40 åren. Cassady må komma ur den ultimata urbana djungeln men hans musik tar oss med ut på gamla klassiska Route 66 med ekon av Dylan, Petty, Kristofferson, Van Zandt och många andra.

Jag var skeptisk till en början, tyckte musiken var bra men att Cassady gnällde lite väl mycket (det gör han) men skivan smög sig på, det är snygg amerikansk (country)rock med rika texter som gräver en hel del i en diger referensbank av litteratur - sånt fångar en bokmals intresse.

Det här är bra helt enkelt, jag förlåter att avslutande "Jack Kerouac" är lite fånig och gläds inte minst åt Cassadys suggestiva, uppdaterade variant av "Mystery Train", här under namnet "Sixteen coaches". Route 66 börjar numera ett stenkast från Greenwich Village och från ett kulturhistoriskt perspektiv låter det inte lika tokigt som man kan tro när man tittar på en karta.
Niclas Gustaffson - musiklandet.se (In Swedish!) (Sep 29, 2008)


Visst märks det att Joe Cassady och hans band kommer från New York. De blandar sin alternativcountry med rock, blues och lite Lou Reed-influenser och gör personlig, dynamisk och varm musik. Visserligen ingenting unikt men ändå en skiva som växer med tiden.
Robert Langerstrom - Groove (In Swedish!) (Sep 27, 2008)


JOE CASSADY & WEST END SOUND »Whats Your Sign ?« (CD 2007 Avenue Records) (Countryinfluerad rock/americana där jag tycker man ibland hör lite influenser fån Lou Reed och Velvet Underground och utan att vara nån större beundrare av dom så tycker jag att det här inte låter så dumt och snyggt digipack omslag dessutom)
Peter Nordgren - Rootsy.nu (In Swedish!) (Aug 14, 2008)


What's Your Sign? is the self-produced, debut album for Joe Cassady & The West End Sound. Whithout being derivative, this band shows that alt-country is not dead.
L’alternative-country deve essere vittima di una maledizione o di qualcosa di simile perché ogni volta che c’è in giro una band in grado di dire qualcosa di nuovo in questo genere automaticamente spuntano fuori detrattori e critici pronti ad individuare i nuovi eredi ora degli Uncle Tupelo ora dei Whiskeytown. Nel caso di Joe Cassady e dei suoi The West End Sound ci sembra davvero azzardato cercare un termine di paragone, dato che i ragazzi, partendo da una lunga gavetta nei locali di Manhattan, sono riusciti a confezionare un bel disco di debutto ben lungi dall’essere un clone di dischi come No Depression o Pneumonia ma piuttosto in grado di aprire una nuova stagione dell’Alternative Country. Non è un caso che per loro si sia mosso anche Bob Harris che sulla BBC dedica ormai da anni un programma all’American Music. What's Your Sign?, questo il titolo del disco, presenta tredici che spaziano dalla psichedelica al desert rock per toccare ora il country ora qualche divagazione nel pop. A colpire la nostra attenzione sono sin da subito brani come la title track, uno slow rock caratterizzato da un bel tappeto di chitarra, la polverosa Sixteen Coaches che ci rimanda alle migliori pagine dei Green On Red e la bella ballata dai toni seventies If I Wake Up. Non manca qualche divagazione nel country più puro come nel caso di Warren G.Harding e Jack Keruac ma la vera sorpresa è da ricercarsi nella freschezza di brani come Prometheus Bound, Mad Woman e St. Jude, tutte e tre caratterizzate da un ottimo impianto lirico e da arrangiamenti curatissimi. Se queste sono le premesse in futuro Joe Cassady e i suoi The West End Sound ci regaleranno momenti di grande musica.
Salvatore Esposito - Il Popolo del Blues (Jan 30, 2009)


Già qualche stagione addietro la simpatica combriccola degli Hangdogs si domandava perché non si suonasse country nell'East Side di New York, dal loro disco d'esordio East of Yesterday. Era un quesito retorico perché in realtà da quelle parti è sempre esistito, per lo meno dagli anni '80 in poi, un universo parallelo che ha girato le spalle ai suoni della no wave newyorkese, inventandosi un angolo di Texas e roots rock nella Grande Mela. Basterebbe ricordare Eric Ambel e il suo locale, lo storico Lakeside Lounge. Non fa notizia dunque che Joe Cassady e i suoi West End Sound siano uno degli act alternative country più seguiti di Manhattan, il cui esordio What's Your Sign? ha ricevuto persino le attenzioni di Bob Harris, vecchia volpe della BBC inglese che da anni dedica un memorabile programma all'american music più periferica. I motivi di curiosità purtroppo si fermano qui perché l'ascolto ripetuto di queste tredici canzoni (tra l'altro con una durata eccessiva e mancanza di senso delle misura) non ha svelato tesori nascosti e neppure una particolare immaginazione negli arrangiamenti. What's Your Sign? si apre sulle note dilatate e vagamente psichedeliche della title track sconfinando in questi territori di desert rock (vedi anche l'interessante Sixteen Coaches) che fecero la fortuna dei Green on Red, rientrando però presto nei ranghi di un rock'n'roll defilato e di basso profilo, monotono all'inverosimile anche a causa della voce del leader, impacciata e fin troppo accodiscendente con questo stile dimesso. Ritmi pigri da crepuscolo, qualche ballata dal profumo seventies (If I Wake Up) e scivolate di country rock straccione (Can Opener, Warren G.Harding, Jack Keruac), ma restiamo al di sotto della soglia di attenzione anche per un prodotto di genere come questo.
Fabio Cerbone - Roots Highway (In Italian!) (Oct 25, 2008)


Competent debut from New York combo

On this their debut CD, New York based Joe Cassady and the West End Sound certainly seem to tick all the right boxes for rock street cred - smart, erudite lyrics with references to Tonto and the Lone Ranger, Kerouac, cocaine,and angel eyed girls . . "
John Hinshelwood - Americana UK (Mar 5, 2008)